Żaba pacyficzna zielona

Żaba pacyficzna zielona to fascynujący przedstawiciel płazów bezogonowych, którego naturalne środowisko związane jest przede wszystkim z wybrzeżem zachodniej części Ameryki Północnej. Choć na pierwszy rzut oka może przypominać inne małe żaby o zielonym ubarwieniu, wyróżnia się szeregiem cech anatomicznych, behawioralnych i ekologicznych. Właściwe poznanie tego gatunku wymaga przyjrzenia się jego budowie ciała, zasięgowi występowania, trybowi życia, rozrodowi, a także ciekawym przystosowaniom do zmiennych warunków klimatycznych strefy pacyficznej.

Systematyka, nazewnictwo i ogólna charakterystyka gatunku

Żaba pacyficzna zielona zaliczana jest do rzędu płazów bezogonowych (Anura) i rodziny rzekotkowatych (Hylidae), znanej między innymi z gatunków potrafiących doskonale wspinać się po roślinności. W literaturze anglojęzycznej funkcjonuje zwykle jako Pacific tree frog albo Pacific chorus frog; w polskich opracowaniach spotyka się nazwy żaba pacyficzna, rzekotka pacyficzna lub żaba pacyficzna zielona, podkreślające zarówno jej związek z wybrzeżem Pacyfiku, jak i typowo zielone ubarwienie. Należy podkreślić, że w obrębie tej grupy wyróżniano i wyróżnia się różne formy barwne oraz populacje regionalne, które bywały w przeszłości traktowane jako odrębne gatunki lub podgatunki.

Gatunek ten jest stosunkowo niewielki, ale przystosowany do życia w bardzo zróżnicowanych siedliskach – od wilgotnych lasów nadmorskich, przez krzewiaste zarośla i łąki, po tereny silnie przekształcone przez człowieka. Żaba pacyficzna zielona stała się jednym z najbardziej charakterystycznych płazów zachodniego wybrzeża Ameryki Północnej, a jej głos jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych dźwięków wiosennych i wczesnoletnich wieczorów w tym regionie.

Na tle innych płazów wyróżnia się przede wszystkim silnie rozwiniętymi przylgami na palcach, które spełniają funkcję swoistych przyssawek ułatwiających wspinaczkę. To właśnie dzięki nim żaba może poruszać się po liściach, gałązkach, a nawet po gładkich powierzchniach. Gatunek ten odznacza się także sporą plastycznością ekologiczną: potrafi korzystać z bardzo różnych typów wód do rozrodu, a zarówno dorosłe osobniki, jak i kijanki, wykazują dużą wytrzymałość na wahania temperatury oraz okresowe niedobory wody.

Zasięg występowania i środowisko życia

Naturalny zasięg występowania żaby pacyficznej zielonej związany jest z zachodnim wybrzeżem kontynentu północnoamerykańskiego. Obszar ten rozciąga się od południowej części kanadyjskiej Kolumbii Brytyjskiej, poprzez wybrzeża i obszary śródlądowe stanów Waszyngton i Oregon, aż po znaczną część Kalifornii. Na południu zasięg dociera do północnej części półwyspu Kalifornijskiego w Meksyku. W głąb lądu żaba ta występuje m.in. w rejonach przedgórskich i górskich pasm Kaskadowych i Sierra Nevada, a lokalnie także w dolinach i kotlinach śródgórskich.

Środowisko życia żaby pacyficznej zielonej jest silnie związane z obecnością wody, zwłaszcza w okresie rozrodczym, ale poza nim płaz ten może przebywać w różnego typu siedliskach lądowych. Spotyka się ją w lasach iglastych i mieszanych, w wilgotnych zagajnikach, zaroślach nadrzecznych, na łąkach, polanach oraz w zakrzewieniach wzdłuż rowów i stawów. Wyjątkowa jest jej zdolność do zasiedlania terenów antropogenicznych: ogrodów, parków miejskich, przydomowych oczek wodnych, zbiorników retencyjnych, a nawet okolic basenów czy obiektów gospodarskich. Gęstość występowania zależy od dostępności niewielkich zbiorników wodnych, w których mogą rozwijać się kijanki, oraz od struktury roślinności zapewniającej schronienie.

W obrębie zasięgu występowania żaba pacyficzna zielona bierze udział w złożonych sieciach ekologicznych. Jest zarówno ważnym konsumentem bezkręgowców – zwłaszcza owadów, pajęczaków i innych drobnych organizmów lądowych oraz wodnych – jak i elementem diety licznych drapieżników: węży, ptaków, ssaków owadożernych, a także większych płazów i ryb. Jej obecność świadczy zwykle o względnie dobrym stanie ekosystemów wodno-lądowych, choć gatunek ten bywa określany jako dość odporny na umiarkowaną degradację środowiska.

Na wysokościach nad poziomem morza żaba pacyficzna zielona pojawia się od terenów położonych prawie na poziomie oceanu aż po strefy górskie sięgające ponad 2500 metrów. W wyższych partiach gór spotykana jest zwłaszcza w sąsiedztwie górskich strumieni, jezior polodowcowych i sezonowych rozlewisk powstających w wyniku topnienia śniegu. Musi tam znosić krótszy okres wegetacyjny, niższe temperatury oraz silniejsze zmiany klimatyczne, dlatego populacje wysokogórskie często cechuje przyspieszone tempo rozwoju kijanek i intensywniejsze korzystanie z krótkotrwałych zbiorników wodnych.

Budowa ciała, wymiary i zmienność ubarwienia

Żaba pacyficzna zielona jest gatunkiem niewielkim. Długość ciała dorosłych osobników, mierzona od czubka pyska do kloaki (SVL), zazwyczaj wynosi od około 2 do 5 centymetrów. Samice bywają średnio nieco większe od samców, co jest typowe dla wielu płazów bezogonowych, ponieważ większe ciało pozwala na produkcję liczniejszej partii jaj. Masa ciała również jest niewielka i zwykle nie przekracza kilkunastu gramów. Niewielkie rozmiary sprzyjają zwinności oraz ułatwiają korzystanie z gęstej roślinności i szczelin w podłożu jako kryjówek przed drapieżnikami.

Budowa ciała tej żaby odpowiada stylowi życia zarówno naziemnemu, jak i nadrzewnemu. Ciało jest smukłe, głowa stosunkowo szeroka, oczy duże i dobrze rozwinięte, co ma istotne znaczenie w warunkach zmiennego oświetlenia, zwłaszcza o zmierzchu i nocą. Kończyny tylne są silne, długie i przystosowane do skoków, natomiast kończyny przednie – bardziej delikatne, lecz wyposażone w specjalne, zaokrąglone przylgi na końcach palców. Te przylgi działają jak miniaturowe przyssawki, dzięki czemu żaba może przyczepiać się do liści, kory, a nawet gładkiego szkła czy plastiku, jeśli ma dostęp do minimalnej ilości wilgoci.

Cechą bardzo charakterystyczną jest wyraźny, ciemny pas biegnący od nozdrza, przez oko, aż w kierunku boku głowy. Tworzy on swoistą maskę obejmującą okolicę oka i krawędź błony bębenkowej. Taka „maska” może pełnić funkcję kamuflażu, rozbijając zarys głowy i utrudniając drapieżnikowi zlokalizowanie oka, które zazwyczaj jest dobrym punktem orientacyjnym. U niektórych osobników ciemne pasy dodatkowo łączą się z plamami na grzbiecie, tworząc złożone wzory ułatwiające wtopienie się w tło roślinne lub leśne podłoże.

Najbardziej znaną i zarazem najbardziej mylącą cechą żaby pacyficznej zielonej jest jej barwa. Choć nazwa sugeruje wyłącznie kolor zielony, gatunek ten wykazuje sporą zmienność ubarwienia. Osobniki mogą być intensywnie zielone, oliwkowe, brązowe, szaro-zielone, a nawet niemal miedziano-brązowe. Zaobserwowano, że żaba potrafi do pewnego stopnia zmieniać barwę w zależności od tła, wilgotności oraz temperatury, choć nie są to transformacje tak spektakularne jak u kameleonów. Zjawisko to ma jednak ogromne znaczenie dla efektywnego kamuflażu, pomagając ograniczać ryzyko drapieżnictwa.

Brzuch żaby jest zwykle jaśniejszy, kremowy lub żółtawy, czasem z delikatnym marmurkowaniem. Skóra na grzbiecie może być gładka lub lekko brodawkowata, co dodatkowo ulepsza maskowanie, naśladując strukturę liści, mchu czy fragmentów kory. Na kończynach często widoczne są delikatne, poprzeczne prążkowania, które wzmacniają efekt wtopienia w podłoże. W porównaniu z wieloma innymi rzekotkami, żaba pacyficzna zielona ma ciało mniej spłaszczone, a jej nogi są tak zbudowane, by godzić zdolności skokowe z dobrym chwytem służącym do wspinaczki.

Wewnętrzna anatomia gatunku, pod względem ogólnych planów budowy, odpowiada innym płazom bezogonom. Jak wszystkie płazy, żaba pacyficzna zielona oddycha zarówno za pomocą płuc, jak i przez silnie unaczynioną skórę, co wymaga utrzymywania jej w stanie odpowiedniej wilgotności. Układ rozrodczy przystosowany jest do składania jaj do wody, a kijanki mają typową dla tej grupy budowę: wrzecionowaty kształt ciała, ogon ze spłaszczoną płetwą oraz aparat gębowy dostosowany do zeskrobywania glonów i cząstek organicznych.

Tryb życia, aktywność dobowo-sezonowa i zachowanie

Żaba pacyficzna zielona prowadzi w znacznej mierze nocny i zmierzchowy tryb życia. Oznacza to, że największa aktywność występuje od późnego popołudnia i wieczora aż do wczesnych godzin porannych. W dzień płazy te zazwyczaj ukrywają się wśród roślinności, pod kamieniami, w ściółce leśnej, w szparach kory, a w środowisku antropogenicznym również w zakamarkach ogrodzeń, pod donicami czy w gęstych żywopłotach. Taki tryb życia chroni je przed przegrzaniem i odwodnieniem, a także przed dziennymi drapieżnikami.

W ciągu roku żaby pacyficzne wykazują wyraźną sezonowość aktywności związaną z klimatem regionu. Okres intensywnej aktywności przypada na wiosnę i lato, gdy temperatury pozwalają na sprawny metabolizm, a dostępność owadów i innych bezkręgowców jest największa. W wielu rejonach w okresie zimowym żaby ograniczają aktywność, zapadając w stan swoistego odrętwienia, który można porównać do hibernacji. Skrywają się wtedy w chłodnych, wilgotnych kryjówkach, takich jak szczeliny w ziemi, nory innych zwierząt, przestrzenie pod kłodami, stosami gałęzi czy głębsze warstwy ściółki.

W czasie aktywności żaba pacyficzna zielona zachowuje się bardzo ostrożnie. Przy najmniejszym zagrożeniu potrafi wykonać błyskawiczny skok w gęstą roślinność lub do wody. Kluczową rolę odgrywa tu kombinacja dobrego kamuflażu, szybkiego refleksu oraz silnych tylnych kończyn. Dodatkowym elementem obrony jest specyficzne zachowanie: żaba, czując się zagrożona, może najpierw zamierać w bezruchu, licząc na to, że barwa ciała i brak ruchu pozwolą uniknąć wykrycia. Dopiero gdy drapieżnik zbliży się zbyt mocno, następuje skok i próba ucieczki.

W środowisku, w którym żyje, żaba pacyficzna zielona wykorzystuje różne mikrosiedliska. Na przykład w okresach intensywnych opadów może przebywać bardziej na powierzchni, w roślinności i na odsłoniętym podłożu, podczas gdy podczas upałów i suszy chowa się w zacienionych, wilgotniejszych miejscach. Potrafi też korzystać z mikroklimatu nad brzegami wód, gdzie wilgotność jest zwykle wyższa niż w otaczającym krajobrazie. Dzięki temu jest w stanie przetrwać zarówno w stosunkowo chłodnym i wilgotnym klimacie północnym, jak i w cieplejszych, suchszych rejonach południowych.

Aktywność żaby ma także wymiar terytorialny i społeczny. Samce, szczególnie w okresie godowym, zajmują określone mikroterytoria w pobliżu wód i strzegą ich poprzez nawoływanie. Choć nie dochodzi tu zazwyczaj do brutalnych starć, samce mogą wzajemnie się przepędzać i zagłuszać swoje głosy, rywalizując o najlepsze stanowisko do przyciągnięcia samic. W ciągu reszty roku żaby wydają się mniej terytorialne i często można spotkać kilka osobników na niewielkim obszarze, korzystających z tych samych kryjówek czy miejsc żerowania.

Rozród, rozwój kijanek i cykl życiowy

Rozród żaby pacyficznej zielonej jest ściśle uzależniony od warunków hydrologicznych i klimatycznych. W wielu rejonach sezon godowy rozpoczyna się wczesną wiosną, często już pod koniec zimy, gdy tylko temperatury przestaną spadać poniżej zera, a pokrywa śnieżna zaczyna zanikać. W innych, cieplejszych miejscach, okres ten może się nieco wydłużać i obejmować większą część wiosny. Kluczowym bodźcem do rozpoczęcia aktywności godowej jest zwykle połączenie rosnącej długości dnia, wzrostu temperatury oraz pojawienia się odpowiedniej ilości wody w zbiornikach sezonowych i stałych.

Samce gromadzą się w pobliżu zbiorników wodnych: stawów, rozlewisk, wolno płynących odcinków strumieni, niewielkich jezior, a także sztucznych oczek i rowów. Zaczynają tam wydawać charakterystyczne odgłosy – rytmiczne, krótkie dźwięki pełniące funkcję zawołań godowych. To właśnie pełna energii wokalizacja samców sprawia, że żaba pacyficzna zielona znana jest jako jeden z głównych „chórzystów” wieczornych koncertów wiosny. Dźwięki te mają za zadanie przyciągnąć samice oraz jednocześnie zasygnalizować innym samcom zajęcie danego stanowiska.

Gdy samica pojawi się przy zbiorniku, samiec przystępuje do ampleksusu, czyli typowego dla wielu płazów uchwycenia partnerki. Samiec obejmuje samicę tuż za przednimi kończynami, a całość procesu zapłodnienia odbywa się zewnętrznie: samica składa jaja do wody, a samiec w tym samym czasie uwalnia na nie plemniki. Jaja żaby pacyficznej zielonej składane są zazwyczaj w niewielkich skupiskach przytwierdzonych do roślinności wodnej, kamieni lub innych obiektów znajdujących się w wodzie. Zdarza się także, że jaja pozostają zawieszone tuż pod powierzchnią.

W zależności od warunków środowiskowych i temperatury, rozwój zarodków trwa od kilku do kilkunastu dni. Po tym czasie z jaj wylęgają się kijanki, które prowadzą całkowicie wodny tryb życia. Kijanki żywią się głównie drobnymi cząstkami organicznymi, glonami, detrytusem oraz mikroorganizmami, które zeskrobują z powierzchni roślin i dna zbiornika za pomocą wyspecjalizowanego aparatu gębowego. Tempo wzrostu kijanek zależy od temperatury, dostępności pożywienia oraz typu zbiornika: w tymczasowych kałużach i rozlewiskach rozwój jest zwykle szybszy, aby zdążyć przed wyschnięciem wody.

Metamorfoza, czyli przejście z postaci kijanki do postaci młodej żaby, jest procesem niezwykle istotnym w cyklu życiowym. W tym czasie u kijanki zaczynają rozwijać się kończyny, stopniowo zanika ogon, a narządy wewnętrzne przekształcają się, by umożliwić przejście z życia wodnego na lądowe i naczelną rolę oddychania płucnego. Metamorfoza jest okresem szczególnie wrażliwym, ponieważ kijanki są narażone na drapieżnictwo, wahania temperatury i chemizmu wody, a jednocześnie rosnące ciało staje się coraz bardziej wymagające energetycznie.

Po opuszczeniu wody młode żabki zazwyczaj rozpraszają się po okolicy, poszukując odpowiednich mikrośrodowisk do żerowania i schronienia. W pierwszych tygodniach życia są szczególnie podatne na ataki drapieżników i wahania warunków środowiskowych, dlatego śmiertelność wśród młodocianych osobników jest wysoka. Tylko część z nich osiąga dojrzałość płciową, która następuje zwykle w drugim lub trzecim roku życia, zależnie od lokalnych warunków i długości okresu wegetacyjnego.

Odżywianie, rola ekologiczna i interakcje z innymi gatunkami

Żaba pacyficzna zielona jest typowym drapieżnikiem bezkręgowców. Dieta dorosłych osobników obejmuje przede wszystkim liczne gatunki owadów: muchówki, chrząszcze, pluskwiaki, ćmy, a także larwy owadów występujące na roślinach i w ściółce. Poza owadami żaby te zjadają również drobne pajęczaki, skorupiaki lądowe (jak np. drobne równonogi) oraz inne niewielkie bezkręgowce. Polują przy wykorzystaniu bardzo czułego wzroku, reagując na ruch drobnych ofiar. Długi, lepki język pozwala na błyskawiczne chwytanie zdobyczy, co w połączeniu ze skocznością czyni z żaby sprawnego myśliwego na małą skalę.

Kijanki pełnią natomiast inną rolę ekologiczną. Przeważnie są one roślinożerne lub wszystkożerne w niewielkim zakresie i pełnią funkcję „czyścicieli” zbiorników wodnych, uczestnicząc w obiegu materii organicznej. Spożywając glony i detrytus, wpływają na przejrzystość wody oraz strukturę zespołów mikroorganizmów, co może korzystnie oddziaływać na równowagę ekosystemów wodnych. W ten sposób żaba pacyficzna zielona, na różnych etapach rozwoju, wypełnia rozmaite nisze ekologiczne.

Jednocześnie sama żaba jest źródłem pożywienia dla wielu innych zwierząt. Dorosłe osobniki i podrostki stanowią element diety ptaków (np. czapli, zimorodków, sów), węży, ssaków drapieżnych i owadożernych, a także większych płazów. Kijanki są z kolei zjadane przez drapieżne owady wodne, larwy ważek, ryby oraz inne płazy. Dzięki temu gatunek odgrywa kluczową rolę w łańcuchach troficznych, będąc pomostem między produkcją pierwotną (roślinami i glonami) a wyższymi poziomami troficznymi.

Interakcje z innymi gatunkami obejmują także rywalizację o zasoby. W wielu zbiornikach wodnych kijanki żaby pacyficznej zielonej współistnieją z kijankami innych gatunków płazów, co wymusza podział zasobów pożywienia i mikrosiedlisk. W części przypadków obserwuje się zjawiska konkurencji międzygatunkowej, zwłaszcza przy ograniczonej ilości pożywienia. Ponadto żaby mogą być nosicielami pasożytów wewnętrznych i zewnętrznych, a także chorób, w tym wywoływanych przez grzyby z rodzaju Batrachochytrium, co ma istotne znaczenie dla globalnych problemów zdrowotnych populacji płazów na świecie.

Z perspektywy człowieka żaba pacyficzna zielona pełni funkcję naturalnego regulatora liczebności owadów, w tym także tych, które mogą być uciążliwe w pobliżu ludzkich osiedli. Obecność tego gatunku w ogrodach czy parkach bywa zatem pośrednio korzystna, ponieważ ogranicza liczebność potencjalnych szkodników roślin oraz owadów gryzących. Z drugiej strony, w niektórych rejonach dyskutuje się wpływ rozprzestrzeniania się żaby pacyficznej poza naturalnym zasięgiem – na przykład w wyniku niezamierzonego wprowadzenia – co może stawiać ją w roli gatunku inwazyjnego, konkurującego z lokalnymi płazami.

Przystosowania do środowiska, zagrożenia i ochrona

Żaba pacyficzna zielona wykształciła cały szereg przystosowań, dzięki którym odnosi sukces w tak zróżnicowanych warunkach środowiskowych. Oprócz wspomnianej już zdolności do zmiany ubarwienia oraz dobrze rozwiniętych przylg na palcach, kluczową rolę odgrywa plastyczność ekologiczna. Gatunek ten potrafi korzystać zarówno z małych, płytkich, łatwo nagrzewających się kałuż, jak i z większych, chłodnych zbiorników. Zdolność do wykorzystywania sztucznych środowisk – od rowów melioracyjnych po przydomowe oczka – zwiększa jego szanse przetrwania w krajobrazie przekształconym przez człowieka.

Odporność na wahania temperatury i wilgotności wynika między innymi z zachowań behawioralnych. Żaba potrafi aktywnie wybierać mikrośrodowiska o korzystniejszych warunkach, takich jak wilgotne zakamarki czy miejsca z gęstą roślinnością, które chronią przed utratą wody. W okresach suszy część osobników ogranicza aktywność, kryjąc się głębiej w glebie lub pod obiektami na powierzchni. Podobnie zimą, gdy temperatury spadają, żaby wyszukują miejsca o stabilniejszej temperaturze, co pozwala im przetrwać mrozy.

Mimo tych przystosowań, żaba pacyficzna zielona, jak większość płazów, napotyka szereg zagrożeń. Należą do nich przede wszystkim:

• utrata i fragmentacja siedlisk związana z urbanizacją, rolnictwem i infrastrukturą,
• zanieczyszczenie wód pestycydami, nawozami oraz innymi substancjami chemicznymi,
• wprowadzanie gatunków obcych, takich jak drapieżne ryby czy inne płazy,
• choroby zakaźne, w szczególności grzybicze choroby skóry płazów,
• zmiany klimatyczne wpływające na dostępność wody i termiczny charakter siedlisk.

Choć żaba pacyficzna zielona uchodzi obecnie za gatunek stosunkowo liczny i mniej zagrożony niż wiele innych płazów, lokalne populacje mogą doświadczać wyraźnych spadków. Szczególnie wrażliwe są populacje z obszarów suchszych i górskich, gdzie drobne zmiany w reżimie opadów czy temperaturze mogą skutkować wysychaniem zbiorników niezbędnych do rozrodu. Ochrona tego gatunku polega przede wszystkim na zachowaniu i odtwarzaniu małych zbiorników wodnych, ochronie stref brzegowych wód, ograniczaniu zanieczyszczeń oraz utrzymywaniu ciągłości korytarzy ekologicznych umożliwiających migracje między stanowiskami.

W kontekście globalnym żaba pacyficzna zielona stanowi przykład płaza, który – dzięki wysokiej odporności – może przetrwać w świecie silnie przekształconym przez człowieka. Nie oznacza to jednak, że jest całkowicie bezpieczna. Płazy jako grupa są uznawane za jedne z najbardziej zagrożonych kręgowców na Ziemi, a gwałtowne zmiany klimatu oraz rozwój chorób zakaźnych mogą w przyszłości również dla tego gatunku stać się wyzwaniem trudniejszym, niż obecnie się wydaje.

Znaczenie naukowe i kulturowe, perspektywy badań

Żaba pacyficzna zielona ma spore znaczenie naukowe jako model do badań nad ekologią i fizjologią płazów. Jej liczebność, stosunkowo szeroki zasięg oraz zdolność do funkcjonowania w krajobrazie przekształconym czynią z niej idealny obiekt monitoringu zmian środowiskowych. Badania koncentrują się m.in. na wpływie urbanizacji, zanieczyszczeń chemicznych i hałasu na zachowanie, rozród, sukces lęgowy oraz kondycję zdrowotną osobników. Naukowcy analizują też zmienność genetyczną populacji, aby zrozumieć, w jaki sposób gatunek dostosowuje się do lokalnych warunków.

Interesującym kierunkiem badań jest również komunikacja głosowa samców. Analizuje się strukturę zawołań, ich zmienność w zależności od zagęszczenia osobników, temperatury i poru dnia, a także wpływ antropogenicznego hałasu na skuteczność przyciągania partnerek. Wyniki takich badań dostarczają cennych informacji nie tylko o biologii gatunku, ale także o szerszych problemach wpływu działalności człowieka na komunikację akustyczną zwierząt w krajobrazie.

W niektórych regionach Zachodniego Wybrzeża żaba pacyficzna zielona stała się również elementem symboliki lokalnej. Jej charakterystyczne dźwięki kojarzone są z nadejściem wiosny, a obecność w ogrodach i parkach bywa uznawana za oznakę stosunkowo dobrej kondycji lokalnej przyrody. W kulturze popularnej pojawia się czasem w ilustracjach, materiałach edukacyjnych i kampaniach na rzecz ochrony płazów, pełniąc rolę ambasadora tej grupy zwierząt w oczach społeczeństwa.

Perspektywy dalszych badań nad żabą pacyficzną zieloną obejmują także ocenę jej roli w rozprzestrzenianiu patogenów płazów, analizę wpływu zmian klimatu na termikę zbiorników wodnych i przebieg sezonu rozrodczego, a także badania nad adaptacjami behawioralnymi, jakie gatunek może wykształcać w odpowiedzi na rosnącą presję człowieka. Dzięki temu żaba pacyficzna zielona pozostanie ważnym obiektem zainteresowania biologów, ekologów i specjalistów zajmujących się ochroną przyrody.

Podsumowując, żaba pacyficzna zielona to niewielki, lecz niezwykle interesujący płaz, łączący cechy gatunku drzewnego i naziemnego, obdarzony zdolnością do efektywnego kamuflażu i przystosowany do życia w szerokim spektrum środowisk. Jej szeroki zasięg występowania, bogate zachowania rozrodcze, specyficzna ekologia oraz rola w łańcuchach pokarmowych sprawiają, że jest ważnym elementem przyrody zachodniej Ameryki Północnej i zarazem wdzięcznym obiektem obserwacji oraz badań naukowych.