wymarłe ssaki europy



Chalicotherium – rodzaj prehistorycznych ssaków, żyjących w oligocenie i dolnym (tzn. wczesnym) miocenie na terenie Eurazji (od Chin i Mongolii przez Indie po Niemcy i Francję) i Afryki. Zaliczane do nieparzystokopytnych zwierzę roślinożerne miało swoje przednie kończyny uzbrojone w potężne pazury ułatwiające mu – jak grabiami – obrywanie z drzew liści i gałązek oraz służące za narzędzie odstraszania napastników i do obrony. Pazury te zmuszały Chalicotherium do podpierania się kłykciami palców podczas chodzenia, tak jak to robią współczesne goryle.

 

Więcej…  

Jeleń olbrzymi, łoś irlandzki (Megaloceros giganteus) – gatunek wymarłego ssaka z rodziny jeleniowatych.

 

Więcej…  

Hyaenodon − rodzaj wymarłego ssaka z rzędu kreodontów (Creodonta). Przedstawiciele tego rodzaju zamieszkiwali tereny Europy, Azji i Ameryki Północnej. Hyaenodon pojawił się w środkowym eocenie i wymarł ostatecznie pod koniec oligocenu.

 

Więcej…  

Hyracodon – wymarły rodzaj ssaków z rzędu nieparzystokopytnych.

 

Więcej…  

Hyracotherium – rodzaj jednego z najstarszych nieparzystokopytnych, daleki przodek konia.

 

Więcej…  

Miacis – rodzaj ssaków z rzędu drapieżnych (Carnivora) i rodziny Miacidae. Żył od wczesnego do późnego eocenu (iprez – lutet) na terenie Ameryki Północnej i Europy. Według Gingericha (1983) z Miacis zsynonimizowany powinien zostać Xinuictis tenius Zheng et al., 1975 – co wpłynęłoby na zwiększenie zasięgu występowania rodzaju o Chiny – jednak Heinrich, Strait i Houde (2008) uznają Xinuictis za odrębny rodzaj. Według Heinricha i współpracowników, a także Gingericha, Miacis jest bazalnym przedstawicielem Miacidae, niemającym cech charakterystycznych dla bardziej zaawansowanych ewolucyjnie członków tej rodziny. Stwierdzają także, podobnie jak Gingerich, iż Miacis jest prawdopodobnie rodzajem parafiletycznym.

 

Więcej…  

Chilotherium - wymarły rodzaj nosorożca zamieszkujący dzisiejsze Europę i Azję w miocenie i pliocenie.

 

Więcej…  

Hiena jaskiniowa (Crocuta crocuta spelaea lub Crocuta spelaea) – wymarły ssak drapieżny z rodziny hienowatych.

 

Więcej…  

Mamut stepowy (†Mammuthus trogontherii) jest jednym z kilku gatunków wymarłych trąbowców zaliczanych do rodzaju mamut (Mammuthus). Wywodzi się od wcześniejszego mamuta południowego (†Mammuthus meridionalis) i dał początek późnoplejstoceńskiemu mamutowi włochatemu (†Mammuthus primigenius). Trąbowiec ten zasiedlał rozległe przestrzenie kontynentalnych stepów w okresie plejstocenu. Najliczniejsze szczątki tego gatunku pochodzą z regionu Morza Czarnego, ale znajdowane są również w wielu innych rejonach Europy i Azji. Fragmentaryczne szczątki znajdowano w Polsce centralnej i południowej Mamut stepowy jest jednym z największych poznanych trąbowców. Szacuje się, że osiągał wysokość w kłębie ok. 4,5 metra, a u starych samców prawdopodobnie nawet do 5 metrów, oraz wagę około 10 ton. Charakteryzował się stosunkowo bardziej smukłą sylwetką ciała w porównaniu z zimnolubnym mamutem włochatym. Prawdopodobnie także miał okrywę włosową, ale zapewne nie tak gęstą jak jego krewniak. Zęby trzonowe były doskonale przystosowane do rozcierania twardych stepowych traw, stanowiących podstawę jego pożywienia. Gatunek ten wymarł prawdopodobnie ok. 200 tysięcy lat temu.

 

Więcej…  

Tur (Bos primigenius) – wymarły gatunek ssaka z rodziny krętorogich (Bovidae), przodek niektórych ras bydła domowego (Bos taurus). Z opisów w starych kronikach i zachowanych drzeworytów wynika, że tur był bardzo podobny do dużych ras bydła. Odkryty materiał wykopaliskowy jest niewielki.

 

Więcej…  

Żubr pierwotny, żubr stepowy, prażubr (†Bison priscus) – wymarły gatunek dużego ssaka krętorogiego zamieszkujący w plejstocenie Europę i Azję Środkową, Beringię i Amerykę Północną. Zasiedlał tereny trawiaste. Osiągał 2,5 m wysokości w kłębie, 4,5 m długości i od 2 do 2,5 tony masy ciała. Wymarł 6 tysięcy lat temu. Na terenie Polski występował dość licznie. Jest jednym z najpospolitszych ssaków kopalnych Polski.

 

Więcej…  

Anthracotherium – rodzaj wymarłych ssaków parzystokopytnych z rodziny Anthracotheriidae spokrewnionych z dzisiejszymi hipopotamowatymi.

 

Więcej…  

Arctocyon ("niedźwiedziopies") – rodzaj wymarłych ssaków prakopytnych żyjących we wczesnym i późnym paleocenie około 60 milionów lat temu.

 

Więcej…  

Cypra Pyrenaica pyrenaica - podgatunek gatunek wymarłych ssaków krętorogich. Capra pyrenaica pyrenaica występowała w Hiszpanii, Portugalii. Podgatunek ten był poddawany klonowaniu.

 

Więcej…  

Darwinius – rodzaj wczesnego ssaka naczelnego z rodziny Notharctidae. Żył w środkowym eocenie na terenie dzisiejszej Europy. Szczątki gatunku typowego, Darwinius masillae, zostały wydobyte z datowanych na około 47 milionów lat osadów w kopalni w Messel. Miejscowość ta leży niedaleko Darmstadt w południowej Hesji w Niemczech (49°55′07″N 8°45′22″E / 49.91861, 8.75611 (pokaż mapę) ). Kompletność i jakość zachowania szkieletu pozwalają na dokładne zbadanie morfologii, paleobiologii i ontogenezy zwierzęcia.

 

Więcej…  

†Dicrocerus - rodzaj wymarłego ssaka z grupy kopytnych. Żył w centralnej Europie (spokrewnione gatunki w Azji). Mierzył 70 cm wysokości, czyli mniej więcej tyle, co dzisiejsza sarna. Posiadał długą czaszkę dźwigającą poroże o zgrubiałej podstawie - był to pierwszy taki przypadek wśród jeleniowatych. Poroże to było dość prymitywne, rosochy nie występowały, nie dysponowały nim także samice.

 

Więcej…  

Halitherium - rodzaj wczesnej syreny z późnego eocenu i oligocenu. Skamienisłości są częste w europejskich łupkach. W obrębie płetw posiadał nie wystawające kości palców. Zachowały się także pozostałości kończyn tylnych, z zewnątrz niewidoczne. Kość udowa łączyła się ze zredukowną miednicą. Żebra z kolei wydłużyły się, prawdopodobnie miało to związek ze zwiększeniem pojemności płuc, co z kolei pozwalało zwierzęciu na lepszą regulację swej wyporności.

 

Więcej…  

†Hyrachyus – rodzaj wymarłych ssaków, prawdopodobnie przodków tapirów i nosorożców.

 

Więcej…  

Lophiodon – rodzaj wymarłego ssaka zaliczanego do rzędu nieparzystokoputnych. Jest to krewny dzisiejszych tapirów. Jego tapirzą szczękę znaleziono we Francji. Liczy sobie ona 50 milionów lat

 

Więcej…  

Mamut włochaty, mamut właściwy (†Mammuthus primigenius) – gatunek wymarłego ssaka z rodziny słoniowatych, z rzędu trąbowców. Był jedynym gatunkiem mamuta, który miał gęstą sierść. Wywodził się od wcześniejszego mamuta stepowego (†Mammuthus trogontherii). Pojawił się ok. 250 tysięcy lat temu i szybko rozprzestrzenił w Europie i Azji, potem również w Ameryce Północnej. Nie znaleziono nigdy szczątków tego gatunku na południe od Alp i na Półwyspie Iberyjskim. Na tereny Północnej Ameryki gatunek ten wkroczył stosunkowo późno, zaledwie ok. 100 tysięcy lat temu i zasiedlił jedynie najbardziej na północ wysunięte tereny stepowe.

 

Więcej…  

Mitilanotherium − wymarły rodzaj ssaków z rodziny żyrafowatych. Był średniej wielkości w porównaniu z krewniakami. Posiadało wydłużoną czaszkę i długie różki, a także długie kości kończyn.

 

Więcej…  

Niedźwiedź jaskiniowy (Ursus spelaeus) – gatunek niedźwiedzia, zamieszkującego Europę w okresie plejstocenu ok. 300 tysięcy lat temu i wymarłego pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, ok. 28 tysięcy lat temu.

 

Więcej…  

Ouranopithecus macedoniensis lub Graecopithecus freybergi – wymarły hominid żyjący na terenie dzisiejszej Grecji w późnym miocenie.

 

Więcej…  

†Palaeotherium – rodzaj wymarłego ssaka z rodziny Palaeotheriidae.

 

Więcej…  

Pseudotribos robustus − gatunek wymarłego ssaka z podgromady ssaków jajorodnych, zaliczanego do kladu Yinotheria i rzędu Shuotheridia. Występował w środkowej jurze, ok. 165 mln lat temu na terenie Chin.

 

Więcej…  

Szczekuszka sardyńska (†Prolagus sardus) była rdzenną szczekuszkowatą na śródziemnomorskich wyspach Sardynii oraz Korsyki do czasu jej wymarcia na przełomie XVII i XVIII w. Opisywana przez wczesnych sardyńskich autorów, jako "wielki królik bez ogona". Mówi się, iż Nuragici, starożytny lud Sardynii, uważali je za przysmak.

 

Więcej…