wymarłe ssaki azji



Chalicotherium – rodzaj prehistorycznych ssaków, żyjących w oligocenie i dolnym (tzn. wczesnym) miocenie na terenie Eurazji (od Chin i Mongolii przez Indie po Niemcy i Francję) i Afryki. Zaliczane do nieparzystokopytnych zwierzę roślinożerne miało swoje przednie kończyny uzbrojone w potężne pazury ułatwiające mu – jak grabiami – obrywanie z drzew liści i gałązek oraz służące za narzędzie odstraszania napastników i do obrony. Pazury te zmuszały Chalicotherium do podpierania się kłykciami palców podczas chodzenia, tak jak to robią współczesne goryle.

 

Więcej…  

Dissopsalis – rodzaj wymarłego mięsożernego ssaka z rzędu pradrapieżnych. Jest to ostatni znany rodzaj należący do tego rzędu. Żył on obok swego krewnego o nazwie łacińskiej Hyaenodon weilini, także występującego w mioceńskich Chinach, ale ten gatunek hienodonta nie przetrwał do końca miocenu, jak Dissopsalis.

 

Więcej…  

Jeleń olbrzymi, łoś irlandzki (Megaloceros giganteus) – gatunek wymarłego ssaka z rodziny jeleniowatych.

 

Więcej…  

Hiena krótkopyska, hiena olbrzymia († Pachycrocuta brevirostris) - wymarła, olbrzymia, prehistoryczna hiena krótkopyska z rodzaju Pachycrocuta o wielkości zbliżonej do dzisiejszego lwa afrykańskiego, osiągała wysokość 1 metra, jednak była masywniejsza. Była to największa hiena jaka kiedykolwiek żyła. Zamieszkiwała pod koniec pliocenu i środkowego plejstocenu (ok. 3 milionów do ok. 500 tysięcy lat temu) wschodnią i południową Afrykę i Azję. W odróżnieniu od dzisiejszych hien, była aktywnym myśliwym. Sądzi się, że hiena krotkopyska wyginęła po szablastozębnym machajrodoncie. Niektórzy uważają, że nadal egzystuje w niedostępnych rejonach wschodniej Afryki.

 

Więcej…  

Hapalodectes – rodzaj przypominającego wydrę mezonycha z późnego paleocenu i wczesnego eocenu (55 milionów lat temu). Pozostałości odnaleziono w eoceńskich warstwach w Wyoming, ale rodzaj pochodzi z Mongolii, gdzie najstarszy gatunek, H. dux, został znaleziony w późnopaleoceńskiej formacji Naran Bulak. Zasugerowano pokrewieństwo tego rodzaju z prawaleniami (np. Pakicetus) z powodu podobieństw w anatomii czaszki i zębów.

 

Więcej…  

Hyaenodon − rodzaj wymarłego ssaka z rzędu kreodontów (Creodonta). Przedstawiciele tego rodzaju zamieszkiwali tereny Europy, Azji i Ameryki Północnej. Hyaenodon pojawił się w środkowym eocenie i wymarł ostatecznie pod koniec oligocenu.

 

Więcej…  

Hyracodon – wymarły rodzaj ssaków z rzędu nieparzystokopytnych.

 

Więcej…  

Hyracotherium – rodzaj jednego z najstarszych nieparzystokopytnych, daleki przodek konia.

 

Więcej…  

Metamynodon – rodzaj wymarłego ssaka z rodziny Amynodontidae zaliczanej do rzędu nieparzystokopytnych. Był najdłużej żyjącym przedstawicielem swej grupy. Pojawił się bowiem w późnym eocenie, a wymarł we wczesnym miocenie, kiedy to wyparł go ziemnowodny nosorożec Teleoceras. Skamieniałości znajdowane były w USA, Mongolii i Chinach.

 

Więcej…  

Wymarły ssak należący do pradawnych łożyskowców.

 

Więcej…  

Chilotherium - wymarły rodzaj nosorożca zamieszkujący dzisiejsze Europę i Azję w miocenie i pliocenie.

 

Więcej…  

†Elasmoterium (Elasmotherium sibiricum) – prehistoryczny nosorożec, żył od 1 mln - 10 tys. lat temu.

 

Więcej…  

Eomaia, eomaja (†Eomaia scansoria) - wymarły ssak uważany za potencjalnego przodka ssaków łożyskowych. Żył ok. 125 mln lat temu (dolna kreda). Długość ciała 14 cm, masa ciała 25 g. Posiadał długi ogon i potrafił sprawnie poruszać się po gałęziach.

 

Więcej…  

Gigantopitek (Gigantopithecus) – wymarły rodzaj małp człekokształtnych który żył milion do trzystu tysięcy lat temu, na obszarze dzisiejszych Chin, Indii i Wietnamu obok innych gatunków hominidów. Zachowane skamieniałości sugerują, że Gigantopithecus blacki był największą małpą człekokształtną, jaka kiedykolwiek żyła, osiągającą do 3 m wysokości i 540 kg wagi.

 

Więcej…  

Gigantopithecus blacki – gatunek wymarłej, prehistorycznej małpy. Żył od 1 miliona do 100 tysięcy lat temu w Chinach, Indiach i Wietnamie. Prawdopodobnie największa małpa w dziejach Ziemi.

 

Więcej…  

Hexaprotodon – rodzaj hipopotamów obejmujący kilka gatunków wymarłych oraz – zaliczanego czasem do rodzaju Choeropsis – współcześnie żyjącego hipopotama karłowatego.

 

Więcej…  

Hiena jaskiniowa (Crocuta crocuta spelaea lub Crocuta spelaea) – wymarły ssak drapieżny z rodziny hienowatych.

 

Więcej…  

Homo floresiensis (człowiek z Flores) – wymarły gatunek hominida, wyróżniający się drobną budową ciała i niewielkim mózgiem, odkryty w 2003 w Liang Bua – wapiennej jaskini na indonezyjskiej wyspie Flores. Jego przedstawiciele żyli jeszcze co najmniej 12 000 lat temu, zatem Homo floresiensis przez jakiś czas mógł żyć obok Homo sapiens, będąc drugim gatunkiem ludzkim zamieszkującym Ziemię. W jaskini wapiennej Liang Bua na indonezyjskiej wyspie Flores znaleziono prawie kompletny szkielet samicy gatunku Homo floresiensis datowany na 18 000 lat. W pobliżu odkryto też szczątki ośmiu innych przedstawicieli tego gatunku oraz kamienne narzędzia datowane na okres od 94 000 do 13 000 lat temu.

 

Więcej…  

Honanotherium – wymarły rodzaj ssaków kopytnych z rodziny żyrafowatych. Żyło w późnym miocenie. Zamieszkiwało dzisiejsze Chiny. Odnaleziono je w prowincji Hunan. Być może był to przodek dzisiejszej żyrafy. Przypominało ją, ale było nieco krótsze.

 

Więcej…  

Indohyus – rodzaj ssaka z rzędu parzystokopytnych (Artiodactyla) żyjącego w środkowym eocenie, około 48 mln lat temu, na terenie dzisiejszej Azji. Jego nazwa oznacza „indyjska świnia”.

 

Więcej…  

Indrikoterium (Indricotherium transouralicum) – gatunek wymarłego ssaka z rodziny Hyracodontidae. Gigantyczny bezrogi krewniak nosorożców, największy znany ssak lądowy wszech czasów. Żył w Azji 25 milionów lat temu, podczas późnego oligocenu i wyginął we wczesnym miocenie. Dorosły samiec osiągał wysokość 7 metrów, długość 10 metrów i wagę 15 ton. Był roślinożercą zjadającym liście z drzew.

 

Więcej…  

Iranotherium ("bestia z Iranu) - wymarły rodzaj ssaków z rzędu nieparzystokopytnych i rodziny nosorożcowatych. Zamieszkiwał on środkową Azję. Był przodkiem Sinotherium, i mógł zostać całkowicie wyparty przez swych potomków.

 

Więcej…  

Janokonodon (Yanoconodon) – monotypowy rodzaj wczesnych ssaków obejmujący gatunek Yanoconodon allini. Żył w okresie wczesnej kredy (125 milionów lat temu) na terenie współczesnych Chin. Jest uważany za formę przejściową pomiędzy ssakami a ssakokształtnymi, ich najbliższymi krewnymi, ze względu na budowę ucha środkowego.

 

Więcej…  

Jeholodens – rodzaj wymarłego niewielkiego, prymitywnego ssaka należącego do rzędu trykonodontów (Triconodonta) i rodziny Jeholodentidae. Żył we wczesnej kredzie na terenach współczesnej Azji.

 

Więcej…  

Jeleń Schomburgka (†Cervus (Rucervus) schomburgki) - wymarły gatunek ssaka z rodziny jeleniowatych.

 

Więcej…  

Jiangxia – rodzaj mezonycha (drapieżnego ssaka kopytnego) zamieszkującego dzisiejsze Chiny w górnym paleocenie. Prawdopodobnie był spokrewniony z takimi rodzajami, jak Pachyaena czy też Hessolestes.

 

Więcej…  

Karłowaty wilk japoński (†Canis lupus hodophilax) – wymarły podgatunek wilka szarego, zwany również karłowatym wilkiem z Honsiu. Wytępiony w 1905. Zamieszkiwał japońskie wyspy Honsiu, Sikoku i Kiusiu.

 

Więcej…  

Lew jaskiniowy, europejski lub euroazjatycki lew jaskiniowy (Panthera leo spelea lub Panthera spelaea) - wymarły ssak drapieżny z rodziny kotowatych.

 

Więcej…  

Maiacetus (łac. „wieloryb matka”) – rodzaj wczesnego walenia ze środkowego eocenu, żyjącego około 47,5 mln lat temu na terenach dzisiejszego Pakistanu. Wyróżnia się w nim jeden gatunek: M. inuus opisany w roku 2009 na podstawie skamieniałości dwóch osobników – ciężarnej samicy i płodu. Jest to pierwszy opis szkieletu płodu u prawalenia. Główkowe położenie młodego wskazuje na odbywanie się porodu na lądzie.

 

Więcej…  

Mamut stepowy (†Mammuthus trogontherii) jest jednym z kilku gatunków wymarłych trąbowców zaliczanych do rodzaju mamut (Mammuthus). Wywodzi się od wcześniejszego mamuta południowego (†Mammuthus meridionalis) i dał początek późnoplejstoceńskiemu mamutowi włochatemu (†Mammuthus primigenius). Trąbowiec ten zasiedlał rozległe przestrzenie kontynentalnych stepów w okresie plejstocenu. Najliczniejsze szczątki tego gatunku pochodzą z regionu Morza Czarnego, ale znajdowane są również w wielu innych rejonach Europy i Azji. Fragmentaryczne szczątki znajdowano w Polsce centralnej i południowej Mamut stepowy jest jednym z największych poznanych trąbowców. Szacuje się, że osiągał wysokość w kłębie ok. 4,5 metra, a u starych samców prawdopodobnie nawet do 5 metrów, oraz wagę około 10 ton. Charakteryzował się stosunkowo bardziej smukłą sylwetką ciała w porównaniu z zimnolubnym mamutem włochatym. Prawdopodobnie także miał okrywę włosową, ale zapewne nie tak gęstą jak jego krewniak. Zęby trzonowe były doskonale przystosowane do rozcierania twardych stepowych traw, stanowiących podstawę jego pożywienia. Gatunek ten wymarł prawdopodobnie ok. 200 tysięcy lat temu.

 

Więcej…  
<< Początek < Poprzednia 1 2 Następna > Ostatnie >>