wymarłe ssaki ameryki północnej



Adelobasileus (Adelobasileus cromptoni) – najstarszy znany przedstawiciel ssaków.

 

Więcej…  

Amebelodon − rodzaj wymarłych ssaków z rzędu trąbowców, żyjących w Ameryce Północnej około 9 milionów lat temu.

 

Więcej…  

Archaeotherium (z greki – "starożytna bestia") – wymarły rodzaj ssaka z rzędu parzystokopytnych, żyjącego we wczesnym oligocenie. Odnaleziony został w USA w takich stanach jak: Dakota Północna, Dakota Południowa, Wyoming, Nebraska. Był krewnym dzisiejszych pekari i innych kopytnych. Przypominał prawdopodobnie wielką pekari o groźnych kłach i guzach na głowie.

 

Więcej…  

Barylamdba – rodzaj wymarłęgo ssaka ze środkowego i późnego paleocenu, dobrze znanego ze szczątków zachowanych w Ameryce Północnej. Była zwierzęciem pięciopalczastym stopochodnym. Znane są 3 gatunki. Barylamdba wyginęła w późnym paleocenie wraz z pojawieniem się jej większego bardziej rozwiniętego krewniaka pantodonta, Coryphodona.

 

Więcej…  

Bison antiquus – wymarły gatunek dużego ssaka krętorogiego występującego w plejstocenie na terenie Ameryki Północnej. Jest uznawany za bezpośredniego przodka współcześnie żyjącego bizona (Bison bison). Prawdopodobnie wywodzi się od Bison priscus.

 

Więcej…  

Bóbr olbrzymi (†Castoroides ohioensis) - gatunek potężnego gryzonia z rodziny bobrowatych (Castoridae), żyjący niegdyś w Ameryce Północnej. Miał ok 1 m wysokości, 2,5 m długości i ważył do 220 kilogramów. Wymarł ok. 10 tys. lat temu. Był największym gryzoniem w dziejach Ziemi.

 

Więcej…  

Camelops hesternus - wymarły prehistoryczny ssak z rodziny wielbłądowatych, dużo większy od współcześnie żyjących wielbłądów. Zamieszkiwał w plejstocenie Amerykę Północną od Alaski do środkowego Meksyku. Osiągał 3,6 metra wysokości i 1200 kg wagi. Szkielety tych ssaków odnajdywano w Kalifornii. Wymarł ok. 10 tys. lat temu.

 

Więcej…  

Canis dirus (niekiedy nazywany wilkiem strasznym) – wymarły gatunek z rodziny psowatych, większy i cięższy niż współczesny wilk, znany z terenów Ameryki Północnej i północnych rejonów Ameryki Południowej. Szczątki znajdowano od prowincji Alberta w Kanadzie na północy, do miasta Tarija w Boliwii na południu.

 

Więcej…  

†Capromeryx minor - mała, wymarła antylopa z rodziny widłorogich zamieszkująca w plejstocenie Amerykę Północną. Szkielety tej antylopy przypominającej gazelę odnajdywano w Rancho la Brea w Kalifornii. Osiągała wysokość 60 centymetrów i ważyła 10 kilogramów. Samce posiadały rogi, a samice nie.

 

Więcej…  

Daeodon – wymarły rodzaj ssaka należącego do rodziny Entelodontidae, żyjący 20-18 milionów lat temu w Ameryce Północnej.

 

Więcej…  

Fruitafossor – rodzaj owadożernego ssaka żyjącego około 150 mln lat temu, w późnej jurze. Opisany został w oparciu kompletny w około połowie szkielet zwierzęcia rozmiarów pręgowca, odkryty w pobliżu Fruita w stanie Kolorado (formacja Morrison). Przypominał nieco mrówkojady lub pancerniki i prawdopodobnie także żywił się żyjącymi w koloniach owadami. Budowa szkieletu wskazuje, że nie jest blisko spokrewniony z żadną grupą żyjących obecnie ssaków. Dowodzi to, że owadożerność wielokrotnie niezależnie ewoluowała u ssaków takich jak Fruitafossor, mrówkożerowate, mrówkojady, mrówniki i kolczatki.

 

Więcej…  

Georgiacetus – rodzaj prawalenia z rodziny Protocetidae. Żył w środkowym eocenie (barton, 41–40 mln lat temu) na terenie dzisiejszych Stanów Zjednoczonych. Jedynym gatunkiem zaliczanym do tego rodzaju jest Georgiacetus vogtlensis.

 

Więcej…  

Hapalodectes – rodzaj przypominającego wydrę mezonycha z późnego paleocenu i wczesnego eocenu (55 milionów lat temu). Pozostałości odnaleziono w eoceńskich warstwach w Wyoming, ale rodzaj pochodzi z Mongolii, gdzie najstarszy gatunek, H. dux, został znaleziony w późnopaleoceńskiej formacji Naran Bulak. Zasugerowano pokrewieństwo tego rodzaju z prawaleniami (np. Pakicetus) z powodu podobieństw w anatomii czaszki i zębów.

 

Więcej…  

†Heptodon – wymarły rodzaj przypominającego tapira roślinożernego ssaka żyjącego w Ameryce Północnej w eocenie, między 55,4-48,6 miliona lat temu. Istniał więc przez około 6,8 miliona lat.

 

Więcej…  

Hyaenodon − rodzaj wymarłego ssaka z rzędu kreodontów (Creodonta). Przedstawiciele tego rodzaju zamieszkiwali tereny Europy, Azji i Ameryki Północnej. Hyaenodon pojawił się w środkowym eocenie i wymarł ostatecznie pod koniec oligocenu.

 

Więcej…  

Hyracodon – wymarły rodzaj ssaków z rzędu nieparzystokopytnych.

 

Więcej…  

Hyracotherium – rodzaj jednego z najstarszych nieparzystokopytnych, daleki przodek konia.

 

Więcej…  

Lew amerykański (Panthera leo atrox lub Panthera atrox) - wymarły duży ssak drapieżny z rodziny kotowatych. Egzystował w plejstocenie od 35 000 lat temu, a wymarł prawdopodobnie 10 000 lat temu, podczas ostatniego zlodowacenia. Był prawdopodobnie potomkiem lwa jaskiniowego, który przeszedł przez most lądowy Beringa 35 000 lat temu. Żył w całej Ameryce Północnej, mógł dotrzeć do Peru. Jego środowiskiem były głównie prerie. Wyglądał identycznie jak lew afrykański. Miał większy mózg od swoich dzisiejszych kuzynów i biegał szybciej.

 

Więcej…  

Machaeroides – rodzaj wymarłego mięsożernego ssaka z rzędu pradrapieżnych. Zył on w eocenie w dzisiejszym USA, pozostałości znaleziono w Wyoming. Jest to najwcześniej występujący znany ssak o szablowatych zębach.

 

Więcej…  

Mamut kolumbijski (†Mammuthus columbi) – najlepiej poznany gatunek mamuta zasiedlający Amerykę Północną podczas okresu plejstocenu. Wywodzi się od wcześniejszego mamuta południowego (Mammuthus meridionalis), który przywędrował z Azji przez most lądowy Beringa ok. miliona lat temu. Zasiedlał tereny stepowe i preriowe na południe od lądolodu. Prawdopodobnie nie tolerował warunków panujących na tzw. stepie mamutowym w bezpośrednim sąsiedztwie czoła lądolodu. Obszary te były zdominowane przez lepiej dostosowanego do chłodu mamuta włochatego. Mamut kolumbijski osiągał rozmiary zbliżone do rozmiarów dzisiejszego słonia afrykańskiego (Loxodonta africana). Ważył 10 ton, mierzył 4,3 m w kłębie. Jego ciosy były jednak znacznie większe niż u dzisiejszych krewniaków. Długość ciosów dorosłych samców mogła wynosić nawet do 5 metrów. Również tryb życia tego wymarłego trąbowca był najprawdopodobniej bardzo podobny do typowego dla dzisiejszych słoni.

 

Więcej…  

Mastodont amerykański (†Mammut americanum) - wymarły ssak z rodziny słoniowatych, z rzędu trąbowców.

 

Więcej…  

Meniscotherium – wymarły ssak wielkości psa. Był posiadającym kopyta roślinożercą. Posiadał zęby policzkowe selenodontyczne.

 

Więcej…  

†Menoceras − wymarły rodzaj nosorożca osiągający wielkość świni. Zamieszkiwał środkowy zachód Ameryki Północnej we wczesnym miocenie około 20 milionów lat temu.

 

Więcej…  

†Mesohippus (gr. półkoń) – rodzaj wymarłych ssaków z rodziny koniowatych, jeden z przodków współczesnych koniowatych. Żył na przełomie eocenu i oligocenu (ok. 34-32 mln lat temu) w Ameryce Północnej. W odróżnieniu od swego przodka Hyracotherium wszystkie kończyny miał zakończone 3 palcami. Posiadał również twardsze uzębienie, co umożliwiało mu żywienie się, poza liśćmi, również mniejszymi gałęziami i korzonkami. Miał wielkość współczesnego wilka.

 

Więcej…  

Metamynodon – rodzaj wymarłego ssaka z rodziny Amynodontidae zaliczanej do rzędu nieparzystokopytnych. Był najdłużej żyjącym przedstawicielem swej grupy. Pojawił się bowiem w późnym eocenie, a wymarł we wczesnym miocenie, kiedy to wyparł go ziemnowodny nosorożec Teleoceras. Skamieniałości znajdowane były w USA, Mongolii i Chinach.

 

Więcej…  

Miacis – rodzaj ssaków z rzędu drapieżnych (Carnivora) i rodziny Miacidae. Żył od wczesnego do późnego eocenu (iprez – lutet) na terenie Ameryki Północnej i Europy. Według Gingericha (1983) z Miacis zsynonimizowany powinien zostać Xinuictis tenius Zheng et al., 1975 – co wpłynęłoby na zwiększenie zasięgu występowania rodzaju o Chiny – jednak Heinrich, Strait i Houde (2008) uznają Xinuictis za odrębny rodzaj. Według Heinricha i współpracowników, a także Gingericha, Miacis jest bazalnym przedstawicielem Miacidae, niemającym cech charakterystycznych dla bardziej zaawansowanych ewolucyjnie członków tej rodziny. Stwierdzają także, podobnie jak Gingerich, iż Miacis jest prawdopodobnie rodzajem parafiletycznym.

 

Więcej…  

Moropus ("wolna stopa") – rodzaj wymarłego ssaka nieparzystokopytnego zaliczanego do chalikoteriów. Żył w wczesnym miocenie około 20 milionów lat temu w Ameryce Północnej.

 

Więcej…  

Niedźwiedź krótkopyski (Arctodus simus) – gatunek wymarłego ssaka drapieżnego z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae). Jego szczątki są znane z ponad stu stanowisk w Ameryce Północnej. Podobnie jak większość przedstawicieli megafauny wymarł po ostatnim maksimum glacjalnym, około 11 400 lat temu. Był największym lądowym mięsożercą żyjącym w plejstocenie na terenie Ameryki Północnej. Przeciętnie ważył prawdopodobnie około 770 kg, jednak osobniki z masą ciała dochodzącą do 1000 kg nie należały do rzadkości. Przedstawiono kilka różnych hipotez dotyczących paleobiologii niedźwiedzia krótkopyskiego – mógł on być drapieżnikiem, padlinożercą, roślinożercą lub wszystkożercą. Według analizy stabilnych izotopów kolagenu kości przeprowadzonej przez Paula Matheusa (1995) Arctodus simus żywił się niemal wyłącznie mięsem. Matheus zasugerował, że był on raczej padlinożercą niż szybko biegającym drapieżnikiem, jego stosunkowo długie kończyny umożliwiały mu szybkie przemieszczanie się po terytorium, a duże rozmiary pozwalały mu bronić pożywienia przed innymi mięsożercami. Według Matheusa do wyginięcia niedźwiedzi krótkopyskich mogła przyczynić się konkurencja ze strony niedźwiedzi brunatnych. Badania Keny Fox-Dobbs i współpracowników (2008) sugerują, że niedźwiedź krótkopyski był wyspecjalizowanym drapieżnikiem, polującym niemal wyłącznie na karibu. Czaszki i żuchwy niedźwiedzi krótkopyskiego i jaskiniowego mieszczą się w morfoprzestrzeniach zajmowanych przez współczesne niedźwiedzie wszystkożerne. Również analiza Figueirido i współpracowników (2010) sugeruje, że niedźwiedź krótkopyski był wszystkożercą, a jego dieta zależała od dostępności pożywienia. Autorzy stwierdzili, że miał on kończyny stosunkowo krótsze niż wcześniej sądzono, a pysk nie był krótki, lecz proporcjonalny jak na wszystkożernego niedźwiedzia tej wielkości. Podobnie szeroki pysk mają również współczesne niedźwiedzie wszystkożerne – malajski i andyjski.

 

Więcej…  

Oryzomys nelsoni – wymarły gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych. Znany jedynie z czterech okazów. Ostatni okaz znaleziony został w 1897 roku.

 

Więcej…  

Oxyaena – wymarły rodzaj ssaków pradrapieżnych zwanych także kreodontami (Creodonta).

 

Więcej…  
<< Początek < Poprzednia 1 2 Następna > Ostatnie >>