wilki



Wilk, wilk szary (Canis lupus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae), zamieszkującego lasy, równiny, tereny bagienne oraz góry Eurazji i Ameryki Północnej. Potrzebuje, jako gatunek o skłonnościach terytorialnych, dużych przestrzeni. Zwykle terytorium zajmowane przez watahę to 100-300 km², ale wielkość ta zależy od dostępności pokarmu i terenu. Może występować współużytkowanie części terenu przez dwie konkurujące watahy. Wilk jest wytrwałym wędrowcem, jest w stanie w dobę pokonać dystans kilkudziesięciu kilometrów. W poszukiwaniu partnerki samiec potrafi w ciągu 2 tygodni przebyć ponad 600 km.

 

Więcej…  

Wilk arabski (Canis lupus arabs) – podgatunek wilka szarego, mniejszy od podgatunków europejskich i amerykańskich.

 

Więcej…  

Wilk egipski (Canis lupus lupaster) – krytycznie zagrożony podgatunek wilka występujący w północnym Egipcie, północno-wschodniej Libii i w środkowej Etiopii. Proporcjonalnie największe uszy i najdłuższe nogi spośród wszystkich wilków. Najmniejszy z podgatunków, waży ok. 10–15 kg. Czasami klasyfikowany jako szakal złocisty – systematyka kontrowersyjna. Przyszłe badania pozwolą wyjaśnić zamieszanie.

 

Więcej…  

Wilk eurazjatycki (Canis lupus lupus) – podgatunek typowy wilka szarego, średniej wielkości, waga ok. 60 kg. Poluje na jelenie, sarny, dziki. Sierść szara, ciemnoszara lub szaropłowa. Najszerzej rozpowszechniony podgatunek wilka. Niegdyś szeroko na obszarze całej Europy jednak zaciekłe polowania trwające kilka wieków spowodowały że na wielu obszarach wyginął. Obecnie w Europie najwięcej tych wilków żyje na Ukrainie, w Polsce, Rumunii, Estonii, Białorusi, zaś największa populacja żyje na dużym obszarze zachodniej Rosji. Zamieszkuje Europę północną, środkową i wschodnią (niewielkie populacje w krajach Europy zachodniej i południowej), oraz duży obszar Azji zachodniej i środkowej. W ramach eurazjatyckiego wilka szarego oprócz formy typowej wyróżnia się inne formy (rasy) geograficzne zamieszkujące Europę i Azję:

 

Więcej…  

Wilk himalajski (Canis himalayaensis) - ssak drapieżny z rodziny psowatych, rzędu drapieżnych. Ten pierwotny, mały wilk tworzy niewielką populację na terenie północnych Indii w Himalajach, na obszarze Dżammu i Kaszmiru, Himachal Pradesh oraz we wschodnim Nepalu. Wilk ten należy do osobnej linii wilków tworzących nowy gatunek, która powstała na terenie Indii przybywając tam około 800 tys. lat temu podczas migracji przodków wilków. Obecnie na wolności żyje 320, a w indyjskich ogrodach zoologicznych 21 osobników tego gatunku. Ciągle nie wpisany do czerwonej księgi IUCN.

 

Więcej…  

Wilk indyjski (Canis indica) – ssak łożyskowy z rodziny psowatych, rzędu drapieżnych. Do niedawna uważany za podgatunek wilka szarego, występuje na pustynnych i półpustynnych obszarach Indii. Niewielki, szczupły o czerwonawej, płowej lub płowożółtej sierści i długich uszach.

 

Więcej…  

Wilk italijski (Canis lupus italicus) – podgatunek wilka, zamieszkuje Apeniny we Włoszech oraz Szwajcaria, średniej wielkości, zagrożony, objęty ochroną.

 

Więcej…  

Wilk mackenzie, wilk kanadyjski (Canis lupus occidentalis) – podgatunek wilka występuje w Kanadzie na obszarze Terytoriów Północno-Zachodnich, Jukonu, Kolumbii Brytyjskiej, Alberty i Saskatchewan oraz na Alasce. Prawdopodobnie największy podgatunek wilka szarego (waga do 80 kg, rekord 105 kg), wytworzył wiele form wielkościowych na obszarze zachodniej Kanady i Alaski. Barwa sierści zmienna, najczęściej kremowa, szara aż do czarnej z ciemniejszym nalotem na grzbiecie. Reintrodukowany do Yellowstone i Idaho w 1995 roku. Legalne polowania na terenie Alaski i części Kanady.

 

Więcej…  

Wilk kaspijski (Canis lupus cubanensis) – endemiczny podgatunek wilka, krytycznie zagrożony, zamieszkuje tereny na południowo-wschodnich obszarach Rosji pomiędzy Jeziorem Kaspijskim a Morzem Czarnym. Występuje w górskich, gęstych lasach strefy klimatu umiarkowanego i nizinach przybrzeżnych, buczynach, dąbrowach i lasach grabowych. Zamieszkuje także górskie stepy z karłowatymi krzewami. Nieco mniejszy od wilka euroazjatyckiego Canis lupus lupus, o większej głowie. Poluje m.in na sarny i jelenie szlachetne.

 

Więcej…  

Wilk leśny (Canis lupus nubilus) – średniej wielkości podgatunek wilka, zamieszkuje południowe części Gór Skalistych, północno-zachodnie części Stanów Zjednoczonych i południowo-zachodnią, wschodnią i północno-wschodnią Kanadę oraz południowo-wschodnią Alaskę. Podgatunek o różnorodnym kolorycie, od barwy szarej, ciemnoszarej, żółto-szarej do czerwonawej. Rozpowszechniony na dużym obszarze w niektórych miejscach zagrożony, legalne polowania dozwolone na terenie Kanady. Wytworzył wiele form geograficznych różniących się umaszczeniem:

 

Więcej…  

Wilk meksykański (Canis lupus baileyi) – podgatunek wilka szarego. Występuje w Ameryce Środkowej, krytycznie zagrożony, w 1990 reintrodukowany na południe Ameryki Północnej i do Meksyku, gdzie wyginął na wolności. Najmniejszy z amerykańskich wilków, waży ok. 30–55 kg. Barwa sierści zmienna, od czerwonawej po szarą, z czarną kryzą wzdłuż grzbietu i z dłuższymi włosami na karku. Dieta urozmaicona, od królików, poprzez gryzonie, muflony, aż do jeleniowatych.

 

Więcej…  

Wilk polarny (Canis lupus arctos) – jeden z największych podgatunków wilka. Charakteryzuje się grubą, białą sierścią i to jest jego główna cecha wyróżniająca. W ramach wilka arktycznego oprócz formy typowej wyróżnia się jeszcze:

 

Więcej…  

Wilk południowoazjatycki (Canis lupus pallipes) – jeden z najmniejszych wilków, prowadzi półpustynny tryb życia, spotykany od Izraela i Płw. Arabskiego do Pakistanu. Ma krótką, gęstą szarobrązowawą sierść z domieszką ciemniejszych włosów na pysku i wzdłuż grzbietu. Dość duże uszy. Blisko spokrewniony z wilkiem arabskim. Zagrożony z powodu mieszania się ze zdziczałymi psami, stratą siedlisk i polowaniami. Być może jeden z przodków psa domowego.

 

Więcej…  

Wilk rosyjski (Canis lupus communis) – największy podgatunek wilka szarego. Stabilna populacja, zamieszkuje środkową Rosję.

 

Więcej…  

Wilk rudy, wilk czerwony (Canis rufus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae), uznawany przez niektórych systematyków za podgatunek wilka. Według aktualnych badań naukowych, wilk czerwony jest siostrzanym gatunkiem kojota, który ewoluował na zachodzie. Choć niektórzy uważają go za hybrydę wilka i tego drugiego. Wilk czerwony wyewoluował w izolacji we wschodniej części Ameryki Północnej. Psowate te występowały aż do południowych rejonów wschodniej Kanady. Wschodnie wilki (Canis lycaon) to obecnie jedyne wilki z pierwotnego gatunku (Canis rufus/lycaon), które przetrwały na swobodzie do dzisiaj.

 

Więcej…  

Wilk syberyjski (Canis lupus albus) – podgatunek wilka, drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae), występującego w północnej Azji i północnej Skandynawii.

 

Więcej…  

Wilk tybetański (Canis lupus laniger) – wilk o długim ciemnoszarawym lub czerwonawoszarym włosie, przodek jednej z linii ras psa domowego – molosów (np. bernardyna, mastiffa tybetańskiego). Zamieszkuje Tybet, północne Indie, Bhutan, Nepal, wschodnie Chiny, Mandżurię i Mongolię oraz południowo-zachodnią Rosję. Przez Nowaka (1995) zaliczony do podgatunku Canis lupus lupus. Badania czaszki potwierdziły to sklasyfikowanie. Obecnie wilk tybetański jest kolejnym geograficznym przedstawicielem podgatunku wilka euroazjatyckiego.

 

Więcej…  

Wilk wschodni (Canis lupus lycaon) – podgatunek wilka, średniej wielkości, smukły, o długich nogach i szerokich uszach, barwa sierści najczęściej blado-szara czasami z domieszką czerwonawą oraz z ciemnym nalotem na grzbiecie. Dawniej najszerzej rozpowszechniony podgatunek w tej części świata, obecnie coraz rzadszy. Pierwszy opisany z wilków na terenie Ameryki północnej. Zamieszkuje południowo-wschodnie tereny Kanady i północno-wschodnie USA (oprócz Minnesoty). Ostatnio poprzez podobną nazwę często mylony z podgatunkiem wilka czerwonego, czerwonym wilkiem wschodniokanadyjskim – (Canis rufus lycaon).

 

Więcej…